‘Tjee… hoe ben jij op dit pad terecht gekomen?’ is een vraag die ik vaak gesteld krijg. En het was me ook nogal een wonderlijke weg die ik afliep.

Na de kunstacademie vertrok naar de universiteit in Groningen, waar ik – naast mijn enigszins suffe studie – lid was van een coole kunstenaarsgroep die iedere maand een groot feest organiseerde in de enorme kelder van de oude waterleiding maatschappij.

Al snel kende ik alle dj’s, lichtmensen en performers uit de stad, en zo werd ik benaderd door de manager van Erwin Olaf. Ze zochten iemand die in Groningen een cool underground feest wilde helpen organiseren om zijn overzichtstentoonstelling in het Groninger Museum te vieren.

Toen ik koffie dronk met Erwin’s manager, vroeg ze mij direct of ik niet geïnteresseerd was om een half jaartje in Amsterdam stage te lopen. Wat een toeval: dat was precies wat ik nodig had. Vanuit de universiteit kon ik namelijk kiezen: nog zo’n suf paper schrijven óf een stage lopen. En dus vertrok ik naar Amsterdam, waar ik tot dan toe misschien vijf keer was geweest in mijn leven. Hoewel het nooit mijn intentie was om er te blijven wonen, greep de stad me. Na een half jaar ontmoette ik er Jeroen, mijn grote liefde met wie ik nu nog steeds samen ben.

Op dat moment was ik manager bij een internationale galerie (die o.a. Erwin Olaf vertegenwoordigde), en bezochten we regelmatig kunstbeurzen in het buitenland. Hoewel dit echt een toffe baan was, waar veel oud studiegenoten jaloers op waren, voelde ik me leeg van binnen.

Mijn bijdrage aan een mooiere wereld

Was dit het nou? Peperdure kunstwerken verkopen aan mensen die het zich maar al te goed konden veroorloven? Sommige verzamelaars hadden zulke volle muren, dat foto’s van twintigduizend euro gewoon in de gang kwamen te hangen.

Ik kon het destijds niet goed verwoorden, maar ik zocht naar een manier om een waardevolle bijdrage leveren aan een mooiere wereld. Iets wat echt bij mij paste, wat van binnenuit kwam. En dit voelde niet als die bijdrage.

Toen Jeroen en ik drie jaar samen waren, ontdekten we samen Tantra. Ik kwam terecht in een compleet nieuwe wereld. Een wereld waarin gevoelens wel belangrijk waren. Waarin mijn verlangens er wel toe deden, sterker nog: werden gezien als brandstof voor het leven.

Maar wat die verlangens dan waren? Heel langzaam, retraite na retraite, kon ik ze beter voelen. En ergens halverwege onze tweejarige Tantra training gooide ik het roer om en werd ik zelfstandig ondernemer, zodat ik mijn tijd vrij kon maken om te besteden aan alles waar mijn hart blij van werd…

In het interview hieronder (10 min) vertel ik aan Linda Samplonius, journaliste voor magazines en podcasts, waarom ik doe wat ik nu doe.
Enjoy!

Marije Oostindie, Avond vol Aandacht

Over Marije

In 2007 was ik drie jaar samen met mijn geliefde Jeroen, toen we een introductieweek deden bij het Centrum voor Tantra. Die overdonderende ervaring verrijkte alle aspecten van mijn leven. Inmiddels ben ik als trainer verbonden aan dit prachtige instituut en geniet ik intens van de groepsretraites die ik er begeleid.

Vanuit deze plek krijg ik zo vaak de vraag ‘Kunnen wij ook privé kennismaken met Tantra?’, dat ik mijn Avonden vol Aandacht ben gaan geven; privé introducties tot Tantra voor stellen. Het is heel vervullend voor me om zo uitgebreid mijn aandacht te hebben bij twee mensen met oprechte interesse in zichzelf en in elkaar.

Liefs, Marije

Boek een privé sessie