De meeste mensen beginnen aan een spiritueel pad op het moment dat ze voelen dat ze vastlopen in hun leven. Gelukkig liep ik al vrij vroeg in mijn leven vast. (Lees deze blogpost maar es om te zien waar allemaal). Rond mijn 24e vond ik mezelf huilend terug in mijn Amsterdamse zolderkamertje; ongelukkig, verward en eenzaam. Ik vroeg ‘god’ (of wie er dan ook wilde luisteren daar in het universum) om leraren. Gelukkig kon ik erkennen dat ik hulp nodig had bij het vinden van richting in mijn leven, want zelf kwam ik er niet uit.

En god luisterde. Hij gaf me eerst twee wonderbaarlijke sjamanen uit Amerika. En daarna gaf hij me Carla en Remmelt; nog steeds mijn Tantra leraren. Wat een geluk! Zeker nu ik moeder ben, ervaar ik veel dankbaarheid voor Tantra in mijn leven.

In deze blogpost deel ik drie belangrijke lessen die Tantra me gaf, en die me hebben geholpen om de moeder te zijn die ik nu ben. Ze is bedoeld als hart onder de riem voor de jonge mensen die nog geen kinderen hebben en twijfelen over Tantra. Ik schrijf dit ook voor de ouders die steun missen bij het opgroeien van hun kinderen. Misschien vind je die – net als ik – in Tantra.

Als je vragen hebt of jouw ervaringen wilt delen: wees welkom om je respons achter te laten onderaan dit artikel. Dankjewel voor je aandacht,
Liefs,
Marije

# 1. Er is steun, ook voor mij

Toen ik me realiseerde dat ik zwanger was, schrok ik me de pleuris. Hoewel het kindje welkom was, was Koan zeker niet gepland. We waren nog middenin het proces van een keuze maken rondom het wel of niet krijgen van kinderen. Haha, alsof we een keuze hádden. Gelukkig hielp het universum me wederom een handje.

Het eerste wat ik me realiseerde, was direct ook een belangrijke reden voor mij om géén kinderen te willen: ik had een groot issue rondom bevallen. Mijn eigen geboorte was traumatisch, zowel voor mijn moeder als voor mij. Na een worsteling op leven en dood, waarbij alle macht in handen lag van de artsen die mijn moeder van mij ‘verlosten’, belandde ik bont en blauw in een couveuse. In die eerste uren van mijn leven ben ik niet aangeraakt. Mijn eerste indruk van de wereld was er één van kou en verlatenheid – zeg maar precies zoals ik mezelf 24 jaar later terug vond.

Gelukkig had ik in Tantra geleerd en ervaren dat er voor ieder issue of trauma steun is. Dit is de steun die ik mezelf gunde:

> Ik boekte therapeutische sessies om mijn angst voor bevallen te onderzoeken
> Ik nam een fantastische doula in de hand; een vroedvrouw die mij zou steunen – óók als ik in het ziekenhuis terecht zou komen
> Ik deed zwangerschapsyoga en volgde ook samen met Jeroen een aantal cursussen om ons voor te bereiden (o.a. hypnotherapie, zie hiernaast)
> Ik bereidde me goed voor, ook op wat er zou kunnen gebeuren als de bevalling níet ideaal zou verlopen. Zo bezochten we o.a. informatiedagen in het ziekenhuis.

# 2. Vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen

Tantra wordt ook wel ‘het pad van transformatie’ genoemd. Het leert je dat je ervaring nooit hetzelfde blijft: alles is voortdurend in een proces van verandering en ontvouwing. Tenminste: wanneer je bereid bent om je ervaring helemaal te nemen. Tantra leerde mij om niet meer weg te lopen, maar aanwezig te blijven in al die stormen van intense gevoelens die soms door me heen woeden. Altijd is er daarna meer ruimte, meer openheid en compassie voelbaar in me.

Door dit proces keer op keer door te maken, ontwikkelde ik veel vertrouwen in het leven zelf. Een groter vermogen om me ‘gewoon maar’ over te geven aan de stroom die door me heen beweegt.

En wat is een grotere transformatie dan die van een bevalling? Een enorme gebeurtenis, waarin één lichaam twee wordt…die bij ons maar liefst drie dagen duurde. Deze drie dagen hádden heel gemakkelijk de hel kunnen zijn. Maar dat waren ze niet.

Niet dat het altijd makkelijk was: we kregen al die tijd nauwelijks slaap. Op sommige momenten rolden er tranen, stampvoette ik, was ik teleurgesteld. Maar iedereen bleef: niet alleen ik, ook Jeroen, onze fantastische doula én de baby. We werden met z’n vieren één samenwerkend veld, dat door van alles heen bewoog.

Alles wat ik verlangd had van de bevalling gebeurde. En alles wat ik juist níet wilde, gebeurde ook. Ik belandde uiteindelijk in het ziekenhuis (twéé zelfs, maar dat is een te lang verhaal) en ik kreeg ook de chemische oxytocine, de wisselende bevalteams inclusief stagiaires en de bijna-totaal-reptuur die ik allemaal niet wilde. En: het was echt helemaal OK.

De stagiaire wiste heel lief met een washandje mijn zweet weg. Ze vertelde onder de indruk te zijn van onze kalmte en warmte op het moment waarop sommige vrouwen gillend roepen om verlossing. ‘Wat een hoop liefde voel ik als ik jullie zie!’

#3. Mezelf blijven voelen

En dan is dat prachtige kindje er ineens. Geboren bij twee mensen die tot dan toe vrij waren om alle tijd, energie en aandacht aan zichzelf te besteden. Dat piepkleine baby’tje vroeg meer van mij dan ik ooit aan iets of iemand – buiten mijzelf – had besteedt.

Eén van de lastigste dingen van het moederschap was voor mij dat ik niet zomaar meer een week weg kon. Ik had net geproefd aan het trainerschap, maar bij het Centrum voor Tantra duren de retraites een hele week – en dat zou ik jarenlang niet meer kunnen doen. Het was verschrikkelijk frustrerend voor me om die kant van mijn ontwikkeling zo lang op te moeten geven, terwijl Jeroen dit prachtige werk nog wél kon blijven doen. Ons gezin heeft veel te stellen gehad met mijn jaloezie en woede over wat ik ervoer als een grote ongelijkheid.

Gelukkig had ik in Tantra veel geoefend met ‘gewoon maar zijn’. Want het is eigenlijk zoiets bijzonders om zoveel met zo’n wezentje te zijn, dat alleen maar ís. Koan ging pas met anderhalf jaar naar de crèche. Hij heeft ons allebei heel erg geholpen om verder te oefenen met eenvoudig uithangen zonder doel. En om dat te ervaren als heel waardevolle tijd!

Net als ieder ander kindje, heeft ook Koan allerlei grote verlangens. Eerst naar aanraking en melk: hij wilde alsmaar aan de borst drinken en bij me weg kruipen. Inmiddels verlangt hij naar brandweerwagens, filmpjes kijken, ijsjes, spelen met de mega-drukke buurjongetjes en spiderman gadgets. Zeker omdat die verlangens gepaard gaan met het geduld van een spitsmuis, haalt hij soms het bloed onder mijn nagels vandaan.

Niet dat het altijd goed gaat hoor, maar ik kan je niet vertellen hoe blij ik ben dat ik in Tantra heb geleerd hoe ik contact hou met mijn eigen grond van aanwezigheid. Doordat ik mezelf kan blijven voelen, hoef ik niet Koans verlangens fout te maken. Hij mag zijn ervaring hebben en ik mag gewoon voelen wat er daardoor allemaal in mij wordt aangeraakt: mijn eigen irritatie, verlangens naar rust en ruimte, twijfels: ook díe hoeven niet weg.

En als ik het een keer niet kon voorkomen dat ik eens een keer naar hem uitval? Dan zeg ik gewoon sorry. Sorry lieve Koan. Het was niet mijn bedoeling om zo stom tegen je te doen, en ik wou dat ik dat niet gezegd had. Ik ben nu niet meer boos op je, en ik vind het zó fijn dat je bij ons bent!

Koan en ik:-)

Zelf Tantra ervaren?

Of je nu al wel of (nog) geen kinderen hebt: het is mijn ervaring dat Tantra je kan helpen bij de vele uitdagingen die het leven je biedt. Als je interesse in dit wonderbaarlijke spirituele pad is gewekt, dan zijn dit een aantal mogelijkheden om verder kennis te maken:

Eerst een beetje snuffelen? Schrijf je dan hier in voor mijn gratis mini cursus Tantra.

Wil je je er helemaal instorten? Dan ben je samen met je geliefde van harte welkom bij een Avond vol Aandacht: een drie uur durende introductie tot Tantra onder mijn privé begeleiding. Je boekt je sessie hier.